سلام
یا حسین....
باید چیزی بنویسم...
غیر قابل درکه بودن و ندیدن...داشتن و نفهمیدن...
یعنی کسی مثل حسین باشه و نشناسیش.
من در کل آدم مذهبی نیستم...وشاید بدترین عادتی که دارم اینه...اینه که وقتی کارم گیره یاد خدا میافتم...
تا نیم ساعت پیش قرار نبود چیزی بنویسم ولی بعد از گوش کردن به حرفهای مرتضی آقا تهرانی یه حسی بهم گفت که باید از خدا تشکر کنم...و در عزاداری امام حسین من هم شریک باشم...
حسین به جز طاهر بودن اسطوره بودن و... یک نماده که هرکسی میتونه امام حسین رو برای خودش نمونه یک فرد ایثار گر بدونه و سعی کنه که خودشو تغییر بده...و حدالامکان شکل ایون بشه...
بازم میگم من اصلا مذهبی نیستم...ولی همیشه در مذهب چیزی رو دیدم که همیشه می خواستم داشته باشم
یک نوع سادگی تام ,خلوص ,پاکی ,روشنایی...
همیشه یادمه وقتی که به خدا توکل کردم موفق بودم..یا به قول بعضی ها رو شانس بودم.ولی من اسمشو نمیزارم شانس...من بهش میگم نظر خداوند متعال...خدایی که هر چیزی در دستش مومه-هر جوری که بخواهد میسازه-
از خدا شرمندم
شرمندم
و بازهم شرمندم
اگه کسی این رفتارو با من میکرد که من با خالقم میکنم...حتما ازش قهر میکردم...ولی خدا................
خدا
اسمش روشه....خدا
همیشه با خدا باشید ومنم دعا کنید تا بتونم با خدا باشم...
به امید دوست.
